در طي ده سال گذشته دنيا دستخوش تحولات فراواني در عرصه ارتباطات بوده است . اغلب سازمانها و موسسات ارائه دهنده كالا و خدمات كه در گذشته بسيار محدود و منطقه اي مسائل را دنبال و در صدد ارائه راهكارهاي مربوطه بودند ، امروزه بيش از گذشته نيازمند تفكر در محدوده جهاني براي ارائه خدمات و كالاي توليده شده را دارند. به عبارت ديگر تفكرات منطقه اي و محلي حاكم بر فعاليت هاي تجاري جاي خود را به تفكرات جهاني و سراسري داده اند. امروزه با سازمانهاي زيادي برخورد مي نمائيم كه در سطح يك كشور داراي دفاتر فعال و حتي در سطح دنيا داراي دفاتر متفاوتي مي باشند . تمام سازمانهاي فوق قبل از هر چيز بدنبال يك اصل بسيار مهم مي باشند : يك روش سريع ، ايمن و قابل اعتماد بمنظور برقراري ارتباط با دفاتر و نمايندگي در اقصي نقاط يك كشور و يا در سطح دنيا

ادامه مطلب

شبكه هاي VPN بمنظور تامين امنيت (داده ها و ارتباطات) از روش هاي متعددي استفاده مي نمايند :

o فايروال . فايروال يك ديواره مجازي بين شبكه اختصاي يك سازمان و اينترنت ايجاد مي نمايد. با استفاده از فايروال مي توان عمليات متفاوتي را در جهت اعمال سياست هاي امنيتي يك سازمان انجام داد. ايجاد محدوديت در تعداد پورت ها فعال ، ايجاد محدوديت در رابطه به پروتكل هاي خاص ، ايجاد محدوديت در نوع بسته هاي اطلاعاتي و ... نمونه هائي از عملياتي است كه مي توان با استفاده از يك فايروال انجام داد.
ادامه مطلب

شبکه ی شما دارای تعداد زیادی کلاینت است و قصد دارید یک پوشه به کلاینت ها اختصاص داده تا اطلاعات خود را در آن ذخیره کنند، چه می کنید؟ شاید این موضوع را در سایت دانشگاه خود هم دیده باشید که که تمامی کاربران فایل های خود را در یک پوشه ی خاص قرار می دهند. راه حال بسیار ساده است. استفاده از Home Folder.
ادامه مطلب

 

 ● خطاهای شبكه ای مجموعه ای از كدهای خطای dial-up شبكه به

 ترتیب به همراه پیغام خطای مایكروسافت درادامه این مطلب وجود دارد.

ادامه مطلب

NAS چيست؟

 

انباره (Storage) ذخيره سازي متصل به شبكه (Nas) دستگاهي است كه به صورت اشتراكي در شبكه مورد استفاده قرار مي گيرد. اين دستگاه، با استفاده از NFS (سيستم فايلي شبكه اي مختص يونيكسي)، CIFS (سيستم فايلي شبكه اي مختص محيط هاي ويندوزي)، FTP، HTTP و ساير پروتكل ها با اجزاي شبكه ارتباط برقرار مي كند. وجود NAS در يك شبكه براي كاربران آن شبكه افزايش كارايي و استقلال از سكو را به ارمغان مي آورد، گويي كه اين انباره مستقيما به كامپيوتر خودشان متصل است.

 

ادامه مطلب

به مجموعه ای از لایه ها و قراردادها ، معماری شبکه گفته می شود.
اصول طراحی لایه ها :
1- آدرس دهی : هر ماشین به فرایندی نیاز دارد تا مشخص کند که با چه کسی می خواهد صحبت کند. چون چندین مقصد وجود دارد ، برای مشخص کردن هر مقصد نیاز به شیوه آدرس دهی است.
2- انتقال داده ها : در بعضی از سیستم ها داده ها فقط در یک جهت جریان می یابند. در بعضی دیگر از سیستم ها ، داده ها می توانند در دو جهت جریان یابند. قرارداد باید تعداد کانال منطقی در هر اتصال و اولویت آنها را مشخص کند. بسیاری از شبکه ها ، برای هر اتصال، حداقل دو کانال منطقی در نظر می گیرند، یکی از آنها برای داده های معمولی و دیگری برای داده های فوری.
3- کنترل خطا : چون مدارهای ارتباط فیزیکی بدون خطا نیستند ، کنترل خطا اصل مهمی است. گیرنده باید بتواند بطریقی به فرستنده بگوید که کدام یک از پیام ها به درستی رسیده اند و کدام ها به درستی دریافت نشده اند. همه کانال های ارتباطی ، ترتیب پیام های ارسالی را حفظ نمی کنند. برای جبران این کار ، قرارداد باید این امکان را به گیرنده بدهد که بتواند قطعات پیام را به صورت مناسبی سرهم کند. یک راه حل ساده این است که قطعات را شماره گذاری کنیم. اما این روش به این سؤال پاسخی نداده است : با قطعاتی که خارج از ترتیب می آیند چه باید کرد؟
4- کنترل جریان: فرستنده سریع نباید گیرنده کند را دچار مشکل کند. در بعضی از سیستم ها بازخوردی از فرستنده به گیرنده وجود داردکه وضعیت فعلی گیرنده را مشخص می کند.بعضی دیگر، سرعت فرستده را در انتقال داده ها محدود می کنند تا باگیرنده هماهنگ شود.
5- مسئله دیگری که در هر لایه باید حل شود، عدم توانایی همه ی فرایندها در پذیرش پیام های طولانی است. این خاصیت منجر به راهکارهایی برای قطعه قطعه کردن پیام ، انتقال و سپس سرهم کردن دویاره پیام ها شد. مسئله دیگر این است که بعضی از فرایندها اصرار دارند که داده ها را به صورت واحدهای کوچکی انتقال دهند. این روش از کارایی خوبی برخوردار نیست. راه حل اینست که چند پیام کوچک را که مقصد آنها یکی است به صورت پیام بزرگتری در آورد و در طرف دیگر آن را مجدداً به قطعات اولیه تجزیه کرد.
6- تسهیم سازی (multiplexing ) و واتسهیم سازی (demultiplexing ) : اگر ایجاد اتصال جداگانه برای هر جفت از فرایندهایی که می خواهند باهم ارتباط برقرار کنند ، ساده نباشد یا گران تمام شود، لایه می تواند برای چندین محاوره ای که مرتبط به هم نیستند ، از یک اتصال استفده کند. تا وقتی که این تسهیم سازی و واتسهیم سازی به وضوح صورت می گیرد ، هر لایه می تواند از آن استفاده کند. در مواردی که کل ترافیک مربوط به تمام اتصال ها باید از چند مدار فیزیکی عبور کند، در لایه فیزیکی نیاز به تسهیم سازی است.
7- مسیر یابی : اگر بین منبع و مقصد چند مسیر وجود داشته باشد، یک مسیر باید انتخاب شود. گاهی این تصمیم باید بین دو یا چند لایه گرفته شود.
انواع خدمات : اتصال گرا و بی اتصال
خدمات اتصال گرا : از سیستم تلفن مدلسازی شده است. برای استفاده از خدمات اتصال گرای شبکه ، کاربر خدمات ابتدا اتصالی را برقرار می کند، از اتصال استفاده می کند، و سپس اتصال را قطع می کند. ویژگی اصلی اتصال این است که مانند لوله است : فرستنده، اشیا(بیت ها) را از یکطرف می فرستد و گیرنده در طرف دیگر بیت ها را دریافت می کند. در اغلب موارد ، بیت ها به همان ترتیبی که دریافت شده اند دریافت می شوند.
خدمات بی اتصال : از سیستم پست مدلسازی شده است. هر پیام (نامه) حاوی آدرس کامل مقصد است و هرکدام مستقل از دیگری در سیستم هدایت می شود. در حالت عادی، وقتی دو پیام به یک مقصد ارسال می شوند، آنکه اول ارسال شد،اول به مقصد می رسد. اما ممکن است پیام اولی دیرتر از دومی به مقصد برسد. در خدمات اتصال گرااین کار اتفاق نمی افتد.
خدمات مثال
اتصال گرا رشته پیام قابل اعتماد دنباله ای از صفحات
رشته بایت های قابل اعتماد روشن کردن کامپیوتر از راه دور
اتصال غیر قابل اعتماد صدای دیجیتال شده
بی اتصال اتصال غیر قابل اعتماد پست الکترونیکی قدیمی
داده گرام غیر قابل اعتماد نامه های سفارشی
درخواست و پاسخ تقاضای بانک اطلاعاتی
هر خدمات با مجموعه ای ازعملیات مشخص میشود. و در اختیار فرآیند کاربران قرار می گیرد. این عملیات از خدمات می خواهند که کاری را انجام دهد یا کاری را که نهاد همتا انجام دهد گزارش کند. اگر پشته قرارداد در سیستم عامل وجود داشته باشد (که اغلب همین طور است )، عملیات سیستم، معمولاً فراخوانی های سیستم هستند. این فراخوانی ها منجر به تله ای به حالت هسته می شوند و سپس کنترل ماشین را به سیستم عامل تحویل می دهند تا بسته های لازم را ارسال کنند.

مدل های مرجع
1- مدل مرجع OSI (Open System Interconnection )
از آنجا که این سیستم با اتصال سیستم های باز سروکار دارد نام ISO OSI را به خود اختصاص داد. منظور از سیستم های باز سیستم هایی هستند که برای ارتباط با سایر سیستم ها، باز هستند. برای اختصار ، آن راOSI می نامیم. این مدل هفت لایه دارد. اصولی که منجر به این هفت لایه شده اند عبارت اند از:
 وقتی نیاز به سطوح مختلفی از انتزاع است، لایه ای باید ایجاد شود.
 هر لایه باید وظیفه مشخصی داشته باشد.
 وظیفه هر لایه باید با درنظر گرفتن قراردادهای استاندارد جهانی انتخاب شود.
 مرزهای هر لایه باید برای به حداقل رساندن جریان اطلاعات از طریق واسط ها انتخاب شوند.
 تعداد لایه ها باید آنقدر زیاد باشد که نیازی به قرار دادن وظایف متمایز در یک لایه نباشد و به اندازه کافی کوچک باشد تا معماری نامناسب نباشد.
توجه داشته باشید که خود مدل OSI یک معماری شبکه نیست زیرا خدمات و قراردادهایی را که باید در هر لایه مورد استفاده قرار گیرد مشخص نمی کند. فقط مشخص می کند هر لایه چه عملی باید انجام دهد.
لایه فیزیکی: به انتقال بیت های خام برروی کانال ارتباطی مربوط می شود. سئوال های خاصی که مطرح می شوند عبارتند از : برای نمایش 1 و 0 چه ولتاژهایی نیاز است، هر بیت چند نانو ثانیه دوام دارد ، آیا ارتباط در هر دوجهت به صورت همزمان صورت می گیرد، اتصال اولیه چگونه برقرار می شود، وقتی ارتباط دو طرف قطع می شود اتصال چگونه خاتمه یابد، و واسط شبکه چند پایه دارد و هر پایه به چه منظور مورد استفاده قرار می گیرد. در این جا مدل طراحی با واسط های مکانیکی ، الکتریکی، و واسط های زمانی و رسانه انتقال فیزیکی که زیر لایه فیزیکی قرار دارند، سروکار دارد.
لایه پیوند داده ها: وظیفه اصلی لایه پیوند داده ها این است که با امکانات انتقال اطلاعات خام، خطی را از دید لایه فیزیکی ، به خط بدون خطا تبدیل کند.این کار با شکستن داده های ورودی به قاب های داده(Data Frame ) (معمولاً چند صد یا چند هزار بایت ) ، انتقال ترتیبی قاب ها، و پردازش قاب های اعلام وصولی که از طرف گیرنده ارسال می شود، انجم می دهد.
لایه شبکه: وظیفه لایه شبکه ، کنترل عمل زیر شبکه است. مسئله اصلی طراحی ، تعیین چگونگی هدایت بسته ها از منبع به مقصد است. اگر همزمان بسته های زیادی در شبکه وجود داشته باشند، مسیر عبور را مثل سر بطری تنگ می کنند و عبور مشکل می شود. کنترل این ازدحام نیز از وظایف لایه شبکه است. به طور کلی، کیفیت خدمات (تأخیر، زمان انتقال، نگرانی وغیره) به لایه شبکه مربوط می شود.
لایه انتقال: وظیفه اصلی لایه انتقال ، پذیرش داده ها از لایه تماس ، شکستن آنها به واحدهای کوچکتر(درصورت نیاز)، انتقال آنها به لایه شبکه، وحصول اطمینان از دریافت صحیح این قطعات در انتهای دیگر است.
لایه جلسه :لایه جلسه به کاربران موجود در ماشین های مختلف اجازه می دهد که با یکدیگر اجلاس برگزار کنند. لایه جلسه خدمات گوناگونی ارائه می دهد، از جمله کنترل محاوره (Dialog Control ) (تعیین نوبت برای انتقال)، مدیریت شناسه (Token management ) (اجازه نمی دهد که هیچ کدام کاری را همزمان شروع کنند) و همگام سازی (synchronization ) (موجب می شود اگر انتقال با مشکل مواجه شد، بتواند از همان جایی که با مشکل مواجه شده است، ادامه پیدا کند).
لایه نمایش: برخلاف لایه های پایین تر که با انتقال بیت ها سروکار دارند ، لایه نمایش با قواعد نحوی و معنای اطلاعاتی که منتقل می شوند سرکار دارد. می دانیم که کامپیوترها معمولاً داده ها را به شکل های گوناگونی نمایش می دهند. برای این که این کامپیوترها بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند ، ساختمان داده ها را باید با استفاده از کدهای استاندارد به صورت انتزاعی تعریف کرد تا از سیم ها عبور کنند. لایه نماش ، این ساختمان داده های انتزاعی را مدیریت می کند و اجازه می دهد که ساختمان داده های سطح بالایی مثل رکوردهای بانک اطلاعاتی تعریف و مبادله شوند.
لایه کاربرد : لایه کاربرد حاوی قراردادهای گوناگونی است که توسط کاربران مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از این قراردادهای لایه کاربرد، HTTP (Hyper Text Transfer Protocol ) است که اساس کار وب جهانی است. وقتی مرورگری نیاز به صفحه وب دارد ، نام صفحه را با قراردادHTTP به کارگزار می فرستد. کارگزار آن صفحه را به مرورگر تحویل می دهد. سایر قراردادهای لایه کاربرد ، برای انتقال فایل ، پست الکترونیکی و اخبار شبکه به کار می روند.
مدل مرجع TCP/IP
این مدل دارای چهار لایه می باشد، که این چهار لایه عبارتند از: لایه شبکه، لایه انتقال،لایه کاربرد، لایه میزبان به شبکه.
لایه شبکه: لایه شبکه محوری است که کل معماری شبکه را باهم نگهداری می کند.کارش اجازه دادن به میزبان ها برای تزریق بسته ها در هرشبکه و انتقال مستقل آنها به مقصد (بر روی شبکه دیگر) است. لایه شبکه، فرمت استانداردی برای بسته و قرارداد تعریف می کند که به نام IP (قرارداد زیرشبکه) خوانده می شود. وظیفه لایه زیر شبکه تحویل بسته های IP به محل مورد نظر است. می توان گفت لایه زیر شبکه TCP/IP از نظر عملکرد، شبیه لایه شبکه OSI است.
لایه انتقال : لایه مافوق لایه زیرشبکه در مدل TCP/IP ، معمولاً لایه انتقال نامیده می شود. هدف از طراحی آن این بود که نهادهای همتا در میزبان های منبع و مقصد بتوانند باهم ارتباط داشته باشند(مانند لایه انتقال در مدل OSI). در اینجا دو قرارداد انتقال انتها به انتها تعریف می شدند. نخستین آنها TCP (Transmission Control Protocol ، قرارداد کنترل انتقال) ، قرارداد قابل اعتماد و اتصال گرایی است که اجازه می دهد رشته ای از بایت ها از یک ماشین، بدون خطا به ماشین دیگری در زیر شبکه تحویل شوند. این قرارداد رشته ای از بایت های ورودی را به پیام های مستقلی تبدیل می کند و هرکدام را به لایه زیر شبکه می فرستد. در مقصد، فرآیند TCP گیرنده ، پیام های دریافتی را دوباره مونتاژ می کند و به صورت یک رشته خروجی در می آورد. TCP کنترل جریان را مدیریت می کند تا مطمئن شود فرستنده سریع ، پیام هایی بیش از آنچه که فرستنده کند می تواند دریافت کند، ارسال ننماید. دومین قرارداد در این لایه ، یعنی UDP (User Datagram Protocol قرار داد داده گرام کاربر) برای کاربردهایی که نیازمند ترتیب TCP یا کنترل جریان نیستند و خودشان می خواهند آنها را تهیه کنند می باشد. غیرقابل اعتماد بوده و یک قرارداد بی اتصال است. برای تقاضاها و کاربردهای مشتری – سرور تک ضربی (one – shot ) که در آنها تحویل فوری مهمتر از تحویل صحیح است، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد.
لایه کاربرد: لایه کاربرد در بالای لایه انتقال وجو دارد. لایه حاوی تمام قراردادهای سطح بالاتر است. مدل های اولیه حاوی پایانه مجازی (TELNET )، انتقال فایل (FTP File Transfer Protocol Or ) و پست الکترونیکی (SMTP Simple Mail Transfer Protocol Or ) ، بوده اند. قرارداد پایانه مجازی ، به کاربر این امکان را می دهد که وارد ماشین راه دور شود وبا آن کار کند. قرارداد انتقال فایل، امکانی را برای انتقال داده ها از ماشینی به ماشین دیگر فراهم می کند. پست الکترونیکی ابتدا نوعی انتقال فایل بوده ، اما بعداً قرارداد خاصی برای آن توسعه یافت. بسیاری از قراردادهای دیگر به تدریج به آن اضافه شدند، مثل خدمات نامگذاری دامنه (Domain Nameing Service Or DNS ) برای نگاشت اسامی میزبان ها به آدرس های شبکه ، NNTP ( Network News Transfer Protocol) قرارداد بکارگرفته شده برای انتقال اخبار USENET، و قرارداد بکار گرفته شده برای شبکه جهانی HTTP و بسیاری از قراردادهای دیگر.
لایه میزبان به شبکه : مدل TCP/IP ، چیزی راجع به آنچه در اینجا اتفاق می افتد نمی گوید، فقط بیان می کند که میزبان باید به کمک بعضی از قراردادها ، با شبکه اتصال پیدا کند، لذا می تواند بسته های IP را از طریق آن ارسال نماید. این قرارداد تعریف نشده است و از میزبانی به میزبان دیگر و از شبکه ای به شبکه دیگر فرق می کنند.

شبکه ATM :
یکی از شبکه های اتصال گرای مهم ، ATM (Asynchronous Transfer Mode حالت انتقال ناهمگام) است. علت این نامگذاری عجیب این است که در سیستم های تلفن اغلب انتقال ها همگام (Synchronovs) هستند ( بر اساس یک ساعت کار می کنند)، در حالی که ATM ناهمگام است.
ATM در اوایل دهه 1990 طراحی شد و رشد عجیبی کرد. ATM می خواست با ادغام صوت ، داده ها ، تلویزیون کابلی، تلکس، تلگراف، گروه هایی که توسط سیم به هم متصل اند و هرچیز دیگر در یک سیستم مجتمع که هرچیزی را برای هرکسی انجام می دهد، تمام مشکلات شبکه بندی و ارتباط راه دور را حل کند. ATM نصبت به OSI موفقیت بیشتری داشته است، ودر سیستم تلفن به طور گسترده استفاده می شود و معمولاً برای انتقال بسته های IP به کار گرفته می شود. چون اکنون حامل ها از آن برای انتقال داخلی استفاده می کنند ، کاربران از وجود آن آگاهی ندارند.
مدارهای مجازی ATM : چون شبکه های ATM اتصال گرا هستند، برای ارسال داده ها، ابتدا باید بسته ای را برای تنظیم اتصال ارسال کرد. این بسته را بسته تنظیم اتصال می گوییم.چون بسته تنظیم اتصال ، در سر راه خود از زیر شبکه می گذرد، تمام مسیر یاب هایی که این بسته را از آن ها عبور می کند خبر وجود اتصال را در جدول های داخلی خود به صورت یک وارده (Entry) می نویسد و منابع مورد نیاز آن اتصال را رزرو می کند. اتصال ها را در مقایسه با مدارهای فیزیکی که در سیستم تلفن مورد استفاده قرار می گیرند ، مدارهای مجازی می نامند. اغلب شبکه های ATM از مدارهای مجازی دائمی (Permanent virtual circuit) پشتیبانی می کنند. این مدارها ، اتصال های دائمی بین دومیزبان (راه دور) هستند.این اتصال ها شبیه خطوط اجاره ای در دنیای تلفن می باشند. هر اتصال موقت یا دائمی یک شناسه (indentifier ) منحصر به فرد دارد.
ایده ی اصلی ATM این است که تمام اطلاعات به صورت بسته های کوچک و به اندازه ثابت به نام سلول منتقل شوند. طول سلول ها 53 بایت است که 5 بایت مربوط به سرآیند و 48 بایت بار مفید(payload) است. مسیر یابی سلول با سرعت بالایی در سخت افزار انجام می شود. در واقع مهمترین هدف از استفاده از سلول هایی با طول ثابت این است که می توان مسیریاب های سخت افزاری برای آن ساخت. برای مسیر یابی بسته های IP طول متغییر، باید از نرم افزار استفاده کرد که فرآیند کندی دارد. تمام سلول ها از یک مسیر به مقصد می رسند. تحویل سلول تضمین نمی شود، ولی ترتیب آن ها تضمین می شود. توجه کنید که اگرچه این تضمین کامل نیست، بهتر از چیزی است که در اینترنت عمل می شود. در اینترنت، بسته ها نه تنها می توانند مفقود شوند، بلکه ممکن است به ترتیب ارسالی دریافت نشوند. در ATM سلول ها به ترتیب تحویل داده می شوند.
شبکه های ATM مثل WAN های معمولی سازمان دهی شده اند که حاوی خطوط و راه گزین ها (مسیریاب ها) هستند. متداول ترین سرعت شبکه های ATM برابر با 155 Mbps و 622 Mbps است، ولی از سرعت های بیشتر نیز پشتیبانی می کند. سرعت 155 Mbps به این دلیل انتخاب شد که برای انتقال تلویزیون مناسب است. برای سازگاری با سیستم های SONET مربوط به AT&T ، سرعت آن دقیقاً 155.52 Mbps انتخاب شد. سرعت 622 Mbps به این دلیل انتخاب شد که 4 کانال 155 Mbps می تواند از طریق آن ارسال شود.
مدل مرجع ATM
مدل مرجع ATM متفاوت از مدل OSI وTCP/IP است. این مدل از سه لایه تشکیل شده است. که عبارتند از: لایه فیزیکی، لایه ATM و سازگاری ATM . علاوه بر این هرچه کاربران بخواهند می توانند بر روی آن قرار دهند.
لایه فیزیکی: با رسانه فیزیکی سروکار دارد. مانند: ولتاژ، زمان بندی بیت ها ، و بسیاری از موضوعات دیگر. ATM قوانین خاصی را تجویز نمی کند، ولی می گوید سلول های ATM می توانند خودشان بر روی سیم یا فیبر ارسال شوند. یا در بار مفید سیستم های دیگر گنجانده شوند. به عبارت دیگر، ATM طراحی شد تا از رسانه انتقال مستقل باشد.
لایه ATM : با سلول ها و انتقال آن ها سروکار دارد. طرح بندی سلول را تعریف کرده و معنای فیلدهای سرآیند را بیان می کند. با برقراری و قطع مدارهای مجازی نیز سروکار دارد. کنترل ازدحام ترافیک نیز در این لایه قرار دارد. چون اغلب برنامه های کاربردی نمی خواهند مستقیم با سلول ها سروکار داشته باشند، لایه ای بالای لایه ATM تعریف شده تا کاربران بتوانند بسته بزرگتر از سلول را ارسال کنند. واسط ATM این بسته ها را قطعه قطعه می کند، سلول ها را به طور جداگانه ارسال می کند، و در طرف گیرنده آن را منتاژ می کند. این لایهAAL ( لایه سازگار با ATM ATM Adaptation OR Layer ) نام دارد. برخلاف لایه های دوبعدی قبلی لایه ATM سه بعدی است. صفحه کاربر (User plane ) با انتقال داده ها، کنترل جریان، تصحیح خطا و سایر عملیات کاربر سروکار دارد. صحفه کنترل با مدیریت اتصال سروکار دارد . مدیریت صفحه و مدیریت لایه با مدیریت منابع و همگانی بین لایه ها سروکار دارد.

شبکه های بی سیم
شبکه های بیسیم را می توان به سه دسته تقسیم کرد:
1- اتصال سیستم 2- LAN بی سیم 3- WAN بی سیم
اتصال سیستم ، مربوط به اتصال مؤلفه های یک کامپیوتر با استفاده از امواج رادیویی برد کوتاه است. تقریباً هر کامپیوتر دارای مانیتور، صفحه کلید ، موس و چاپگر است که به وصیله کابل به کامپیوتر متصل می شوند. بعضی از شرکت ها دست به دست هم دادن تا یک شبکه بیسیم کوچک به نام Bluetooth طراحی کنند تا این مؤلفه های را بدون سیم به هم وصل کند. Bluetooth اجازه می دهد که دوربین های دیجیتال ، گوشی ها ، اسکنرها و سایر دستگاه ها نیز به کامپیوتر وصل شوند. یعنی نیاز به اتصال کابل نیست، باید آن ها را تهیه کرد و در کنار کامپیوتر قرار داد، روشن کرد واستاده نمود.
LAN های بی سیم: در این سیستم ها هرکامپیوتر دارای یک مودم رادیویی و آنتن است که از طریق آن می تواند با کامپیوترهای دیگر ارتباط برقرار کند. معمولاً یک آنتن در سقف وجود دارد که کامپیوتر با آن ارتباط برقرار می کند. اما اگر سیستم ها به اندازه کافی به هم نزدیک باشند، می توانند به صورت پیکربندی نظیر به نظیر ، مسقیماً با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. استاندارد LAN بیسیم، IEEE 802.11 نام دارد و به طور گسترده در حال استفاده است.
WAN بی سیم : شبکه رادیویی که برای تلفن های سلولی استفاده شده است، نمونه ای از سیستم بیسیم با پهنای باند اندک است. این سیستم دارای سه نسل است. نسل اول آن آنالوگ و فقط برای صوت بود. نسل دوم دیجیتال و فقط برای صوت بود. نسل سوم دیجیتال است و برای صوت و داده استفاده می شود. شبکه های بی سیم سلولی از جهاتی شبیه LAN های بی سیم است ، با این تفاوت که مسافت ها طولانی اند و نرخ انتقال بیت ها کندتر است. LAN های بی سیم می توانند در مسافت های بیش از ده ها متر با نرخ انتقال 50 Mbps کار کنند. سیستم های سلولی با نرخ کمتر از 1 Mbps کار می کنند، اما فاصله بین ایستگاه اصلی و کامپیوتر یا تلفن ، برحسب کیلومتر اندازه گیری می شود ، نه متر.
شبکه های خانگی : شبکه خانگی چشم انداز به آینده ( افق ) است. شبکه کامپیوتر خانگی فعلاً محدود است.
شبکه بندی : شبکه های زیادی با سخت افزار و نرم افزار مختلف در جهان وجود دارند. برای اتصال شبکه های مختلف که اغلب با یکدیگر ناسازگار هستند ، می توان توسط ماشین هایی به نام دروازه (gateway ) به هم ارتباط داد و ترجمه های سخت افزاری و نرم افزاری لازم را انجام داد. وصل کردن تعدادی از شبکه ها به هم را شبکه بندی یا اینترنت گویند.

شبکه های شهری: شبکه شهری یا WAN  یک شهر را تحت پوشش دارد.
شبکه های گسترده WAN (Wide Area Network ) :شبکه گسترده ، ناحیه جغرافیایی وسیعی را دربر می گیرد (کشور یا قاره ). این شبکه کامپیوترهای متعددی برای اجرای برنامه های کاربر دارد. این ماشین ها را میزبان می گوییم. میزبان ها با زیر شبکه به یکدیگر متصل شده اند. در اغلب شبکه های گسترده ، زیر شبکه از دو مؤلفه (component) مجزا تشکیل می شود : 1- خطوط انتقال ،2- عناصر راه گزینی (switching element ) . خطوط انتقال بیت ها را بین ماشین ها منتقل می کنند. که از سیم های مسی ، فیبر نوری یا خطوط انتقال رادیو تشکیل شده اند. عناصر راه گزینی ، کامپیوترهای ویژه ای هستند که برای اتصال دو یا چند خط اتقال به کار می روند. این کامپیوترها مسیریاب (router ) خوانده می شوند.
نکته: زیر شبکه در آغاز ، تنها معنی آن ، مجموعه ای از مسیریاب ها و خطوط ارتباطی بود که بسته ها را از میزبان منبع به میزبان مقصد منتقل می کرد. اما چند سال بعد، در ارتباط با آدرس دهی شبکه معنی دیگری پیدا کرد.
اگر دو مسیریابی که با کابل به هم وصل نیستند ، بخواهند با هم ارتباط برقرار کنند ، باید این کار را از طریق یک یا چند مسیریاب میانی ، برای مسیریاب دیگر ارسال شود، توسط هر مسیریاب میانی به طور کامل دریافت شده ، در آنجا ذخیره می شود تا خط خروجی مورد نیاز آزاد شود و سپس ارسال می گردد.زیرشبکه ای که به این صورت سازماندهی شده است، شبکه ذخیره و ارسال (store-end-forward) یا راه گزینی بسته ای(packet-switched) نام دارد.تقریباً تمام شبکه های گسترده ( به جز آنهایی که از ماهواره استفاده کنند)زیر شبکه ذخیره و ارسال دارند. اگر بسته ها کوچک و یکسان باشند، معمولاً سلول نامیده می شوند.
در بعضی از شبکه ها تمام بسته های مربوط به یک پیام باید از یک مسیر عبور کنند. اما در شبکه های دیگر ، بسته ها می توانند از هر مسیری به مقصد برسند. تصمیمات مسیریابی به طور محلی اتخاذ میگردد. وقتی بسته ای به مسیر یاب A می رسد A تصمیم می گیرد آن را به خط B بفرستد یا C . چگونگی تصمیم گیری A ، الگوریتم مسیریابی نام دارد.
توجه : تمام شبکه های گسترده ، به روش راه گزینی بسته ای عمل نمی کنند. امکان دوم برای شبکه های گسترده ، سیستم ماهواره است.

شبکه های محلی LAN
(Local Area Network) : در داخل یک ساختمان و در فواصل کم (در حد چند کیلومتر) مورد اسفاده قرار می گیرند. شبکه های محلی با سه ویژگی از سایر شبکه ها مجزا هستند : 1- اندازه 2- فناوری انتقال 3- توپولوژی . شبکه های محلی قدیمی با سرعت 10 تا 100 مگابایت در ثانبه کار می کردند ، و تأخیر آنها کم بود (حدود میکروثانیه یا نانوثانیه ) و خطای آن بسیار اندک بود. شبکه های محلی جدید با سرعت بیشتری کار می کنند تقریباً تا 10 گیگابایت در ثانیه .
توپولوژی های گوناگونی برای شبکه های پخشی فراهم است. که مهمترین آنها خطی و حلقوی می باشد.
شبکه خطی : در شبکه خطی ، در هر لحظه یک ماشین اجازه انتقال دارد. سایر ماشین ها از ارسال اطلاعات خودداری می کنند. اگر دو یا چند ماشین ، همزمان بخواهند عمل انتقال را انجام دهند ، برای جلوگیری از این وضعیت ، نیاز به یک راه کار داوری است. این راه کار داوری ممکن است متمرکز یا توزیع شده باشد.IEEE 802.3 ، که اترنت نامیده می شود، شبکه پخشی خطی با کنترل غیر متمرکز است که از 10 مگابیت درثانیه تا 10 گیگابیت در ثانیه عمل می کند. کامپیوترها در اترنت ، هروقت که بخواهند ، می توانند عمل انتقال را انجام دهند. اگر دو یا چند بسته با هم برخورد کنند، هرکامپیوتر فقط در یک زمان تصادفی منتظر می ماند و مجداً تلاش می کند.
شبکه حلقوی : در حلقه، هر بیت دور خودش انتشار می یابد و منتظر بقیه بیت هایی که متعلق به آن بسته است نمی ماند. هر بیت، در مدت زمانی که برای انتقال تعداد بیت ها لازم است، حلقه را می پیماید، (اغلب قبل از اینکه بسته به کاملاً منتقل شده باشد). همچون سایر سیستم های پخشی ، برای دستیابی همزمان به حلقه ، به راهکار داوری نیاز است. IEEE 802.5 ، شبکه محلی حلقوی است که با سرعت 4 و16 مگابیت در ثانیه کار می کند.
شبکه های پخشی ، براساس چگونگی تخصیص کانال ، می توانند به شبکه ایستا و پویا تقسیم شوند. تخصیص ایستا زمان را به فواصلی تقسیم کرده ، الگوریتم نوبتی سازی (round robin) را اجرا کرده، هر ماشین فقط وقتی که فاصله زمانی به وی اختصاص یافت، اجازه پخش دارد. در تخصیص ایستا، چنانچه حین اختصاص فاصله زمانی به یک ماشین، آن ماشین چیزی برای انتقال نداشته باشد، کل ظرفیت به هدر می رود. لذا، اغلب سیستم ها کانال را به طور پویا تخصیص می دهند.
روش های تخصیص پویا برای کانال مشترک، متمرکز یا غیر متمرکزاند. در روش تخصیص متمرکز کانال ، نهادی مثل داوری خط وجود دارد که نفر بعدی را مشخص کند. برای این کار درخواست ها را می پذیرد و بر اساس الگوریتم های داخلی تصمیم می گیرد. در روش تخصیص غیر متمرکز کانال ، نهاد مرکزی وجود ندارد ، هر ماشین خودش تصمیم می گیرد که انتقال صورت بگیرد یا خیر، ممکن است تصور شود که این کار موجب آشوب گردد، اما این طور نیست.

تعریف شبکه کامپیوتری: مجموعه ای از کامپیوترهای مستقل متصل به هم را شبکه کامپیوتری گوییم.
تعریف سیستم توزیع شده: سیستم توزیعی ، مجموعه ای از کامپیوترهای مستقل ، ولی از دیدگاه کاریران یک سیستم منسجم مشاهده می شود. معمولاً لایه ای از نرم افزار که در بالای سیستم قرار دارد ، مسئول پیاده سازی این مدل است. مانند وب جهانی که در آن هرچیزی مثل یک سند ( صفحه وب ) است .
2-1 سخت افزار شبکه
برای طبقه بندی شبکه ها دو بعد مهم وجود دارد : الف) فناوری انتقال ب)مقیاس (اندازه فیزیکی شبکه)
الف) فناوری انتقال: دو نوع فناوری انتقال به وفور استفاده می شود : 1- شبکه های پخشی 2- شبکه های نقطه به نقطه
1)شبکه های پخشی : پیام های کوتاهی که یک ماشین در شبکه ارسال می کند ، تمام کامپیوترهای موجود در شبکه می توانند آن را دریافت کنند. الیته در سیستم های پخشی می توان کاری کرد که یک بسته به تمام ماشین های موجود در شبکه ارسال شود. این کار با کد خاصی در فیلد آدرس صورت می گیرد. وقتی بسته ای با این کد ارسال می شود ، تمام کامپیوترهای موجود در شبکه آن را دریافت کرده و پردازش می کنند. این حالت را پخش می گویند. بعضی از سیستم های پخش امکان انتقال به زیر مجموعه ای از ماشین ها را فراهم می کنند ، که گاهی به آن ها چند پخشی می گویند. یک روش این است که بیتی را به حالت چند پخشی اختصاص داد. N-1 بیت باقیمانده آدرس ، می تواند بیانگر شماره گروهی از ماشین ها باشد. یک ماشین می تواند عضو یک یا تمام گروه ها باشد. وقتی بسته ای به گروهی خاص ارسال می شود ، فقط ماشین های عضو آن گروه بسته را تحویل می گیرند.
2) شبکه های نقطه به نقطه : در شبکه های نقطه به نقطه اتصال های زیادی بین جفت هایی از ماشین ها وجود دارد. بسته در چنین شبکه ای ، برای رفتن از منبع به مقصد ممکن است از چند ماشین میانی بگذرد . اغلب، مسیرهای گوناگون با طول های متفاوتی را می تواند طی کند. لذا الگوریتم مسیر یابی نقش مهمی را در این شبکه ها بازی می کند. معمولاً در شبکه های کوچک ، از پخش و در شبکه های بزرگ از نقطه به نقطه استفاده می شود. انتقال نقطه به نقطه ای که دارای یک فرستنده و یک گره است را تک پخشی گویند.
ب) مقیاس: معیار دیگر طبقه بندی شبکه ها، مقیاس آن ها است. در جدول ذیل سیستم های چند پردازنده ای بر اساس اندازه فیزیکی طبقه بندی شده اند .
نام شبکه محل قرار گرفتن پردازنده ها ناحیه بین پردازنده ها
شبکه شخصی متر مریع 1 متر

شبکه محلی اتاق 10 متر
ساختمان 100 متر
محوطه دانشگاه 1 کیلومتر
شبکه شهری شهر 10 کیلومتر
شبکه گسترده کشور 100 کیلومتر
قاره 1000کیلومتر
اینترنت سیاره 10000 کیلومتر
شبکه های شخصی : این شبکه ها به یک نفر تعلق دارند ، به عنوان مثال ، شبکه بیسیمی که کامپیوتری را به موس ، صفحه کلید و چاپگر وصل می کند ، یک شبکه شخصی است.

مدتي است كه در كشور عزيزمان با توجه به سرعت پايين اينترنتDial-Upاز شبكه هاي باند عرضBroadBand مانند شبكه هاي اينترنت ADSL يا Wireless استفاده مي شود و اين سيستم شبكه اينترنتي نيز همانند ساير شبكه ها نياز به مودم هايي براي گرفتن اطلاعات و منتقل كردن آن به كامپيوتر و دستگاه گيرند دارد كه اين كار معمولا به وسيله مودم انجام مي شود و با توجه به گوناگوني مودم هاي گوناگون در بازار خريداران اغلب در انتخاب يك مودم مناسب با توجه به نياز خودشان گيج مي شوند و در بسياري از موارد خريد هايي انجام مي شود كه واقعا نياز كاربر نيست يا رفع نياز كاربر را نمي كند . به همين دليل در اين مقاله قصد بررسي اجمالي دو اينترفيس  Ethernet و USBداريم كه اكثرا مودم هاي باند عريض از يكي از دو نوع اينترفيس استفاده مي كنند ، در حالي كه هر دو يك هدف يعني بر قراري ارتباط را مسير مي سازند .